[Fic] Fall in Love With You : Part 4
posted on 18 Apr 2007 14:04 by lookmiee in Ficบ้านตระกูลคิม
ยุนโฮเลี้ยงฉลองการได้เป็นนักร้องใหม่ พร้อมทั้งฉลองการเป็นพระเกิดหน้าใหม่ของยูชอน แจจุงเสนอให้มาจัดที่บ้านเค้าเอง จะได้ไม่สิ้นเปลืองค่าใช้จ่าย ดังนั้น ที่บ้านแจจุงตอนนี้กำลังวุ่นๆกับการจัดเตรียมงานก็ให้วุ่น งานเลี้ยงไม่ใหญ่โตอะไร มีเพียง แจจุง ยุนโฮ จุนซู ชางมิน ฮีชอล ผู้จัดการของยุนโฮกะแฟน และอีกคนคือ ปาร์ค ยูชอน
มากันแล้วฮะ พี่แจจุง เสียงน้องชายเรียกพี่ตัวเองที่ง่วนๆกับอาหารอยุ่ในห้องครัว
มาแล้วเหรอ จุนซูออกไปรับหน้าก่อน พี่เตรียมของตรงนี้ก่อนเดี๋ยวตามออกไป
ฮะๆ
พี่ยุนโฮ สวัสดีฮะ..เอ๋?? จุนซู กล่าวทักทายยุนโฮด้วยรอยยิ้ม แต่มองเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แปลกใจ ... มาด้วยกันได้ไงเนี่ย ...ส่วนอีกคนก็แปลกใจเช่นกันที่เห็นคนตัวเล็กอยู่ในบ้านแจจุง
หวัดดีจุนซู...ทำไมทำหน้าแปลกอย่างนั้นล่ะฮึ...
เอ่อๆ...คนคนนี้เป็น... จุนซูชี้ไปที่คนที่อยู่ข้างยุนโฮ
อ๋อ..พี่ยังไม่แนนะให้เรารู้จักกันเลย นี่ยูชอนเพื่อนพี่เอง ที่เล่นเอ็มวีให้พี่ไง แล้วเจ้านี่ก็เป็นเพื่อนรักของพี่กับแจจุงตั้งแต่เด็กแล้ว...เพิ่งกลับจากอเมริกาไง..จุนซูคงไม่รู้จักใช่มั้ย ยุนโฮบอก แต่หารู้ไม่ว่า จริงๆแล้ว 2 คนนี้เค้ารู้จักกันก่อนยุนโฮแนะนำแล้วซะอีก
หวัดดีครับ จุนซู ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะว่ามั้ย นั่นไง เจ้าหนูมันทำทะเล้นใส่น้องชายเพื่อนซะละ
เอ่อ..ฮะ
เฮ๊ยย รู้จักกันแล้วเหรอ 2 คนนี้ ยุนโฮมองหน้าจุนซู ยูชอนสลับกัน
อื่ม ถูกต้อง รู้จักแล้ว แต่แกอย่าเพิ่งถามว่ารู้จักได้ไง เดี๋ยวเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้ขอไปหาของกินก่อนได้มะ หิวแล้วว่ะ
เอ่อ..งั้นก็ตามผมมาทางนี้เลยฮะ จุนซูเดินนำ ยุนโฮ ยูชอนเดินออกไปทางสวนหลังบ้าน ซึ่งเป็นที่เลี้ยง
แจค้าบบบ...อาหารเสร็จรึยัง ออกได้แล้วนะค้าบบ ที่รักของยุน...
เสร็จพอดีเลย ยุนมาก็ดีแล้ว มาช่วยเค้ายกออกไปหน่อย แจจุงล้างมือแล้วยกจานอาหารอีก 2 จานกำลังเดินออกจาห้องครัวไป ก็มีมือใหญ่ของยุนโฮมารับไปแทน แล้วเดินออกไปหลังบ้านพร้อมกัน
เมื่อทุกคนมาพร้อมกันทั้งหมด งานเลี้ยงได้เริ่มต้นขึ้น โดยยุนโฮเป็นคนกล่าวเปิดงาน(ทางการเลยเหรอ) โดยมีแจจุงยืนอยุ่ข้างๆตลอดเวลา (เงาตามตัวใช่มะเนี่ย)
ซีวอนทานนี่มั้ย ฮีชอลถามคนรักก่อนจะตักอาหารวางบนจานเล็กๆในมือ
อืมม... เอาสิอะไรก็ได้ที่นายตักให้ ฉันทานได้หมดแหละ...รวมทั้งตัวนายด้วยนะ หึๆ มือหนาเลื้อยอ้อมไปด้านหลัง โอบเอวร่างบางไว้
หยุดเลยนะ ตาสิงโตชอบเลื้อยเป็นงูเลยย เอามือออกไปเลยนะ อายเค้า มือบางตีเข้าให้ที่แขนแกร่งที่โอบเอวอยู่ ซีวอนถึงกับเสียดายเล็กน้อย...กว่าจะมีเวลาตรงกัน ขอกอดหน่อยก็ไม่ได้ คนสวยของเค้าเนี่ยนะ
ทั้งคืนนี้ ยูชอนมีโอกาสได้คุยกับเจ้าของรอยยิ้มที่เค้าติดใจนักหนา นานพอสมควร จนเริ่มที่จะรู้จักกันมากขึ้น...ยูชอนรู้สึกว่า ตัวเองเริ่มที่จะสนใจในตัวคนตัวเล็กคนนี้ขึ้นมาซะแล้ว
นี่ๆ..ยูชอน เก็บอาการหน่อยสิวะ ยืนจ้องจุนซูอยู่ได้...รู้มั้ย จุนซูเขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้วนะนั่น... ยุนโฮเดินมาสะกิดแขนเพื่อนรัก
นี่ ยุนโฮ ...แกว่าถ้าฉันจะบอกว่าฉันสนใจเค้า แกจะเชื่อรึป่าววะ
หื้มมม จริงดิ..อืมก็ดีนะ แล้วจีวอนล่ะแกลืมจีวอนได้แล้วเหรอ
จีวอน ชื่อบุคคลที่ที่ยังอยู่ในใจยูชอน ได้ยินชื่อนี้แล้ว รู้สึกผิดยังไงไม่รู้...ทำไมนะ ทำไมรู้สึกแบบนี้ล่ะ...ถ้าเราจะมองจุนซู จะเป็นการทำผิดกับจีวอนมั้ยนะ
ตอนนี้ยัง แต่ฉันคิดว่าคงอีกไม่นาน
นี่ แต่ฉันเตือนแกก่อนนะว่า ถ้าคิดจะจีบจุนซูล่ะก็ แกต้องไปขอแจจุงก่อนนะ รายนั้นน่ะ หวงยิ่งกว่าอะไร ขืนเพลย์บอยอย่างแกคิดจะจีบล่ะก็ต้องผ่านด่านแจจุงก่อนล่ะ เข้าใจมั้ย
โห...แจจุงเนี่ยนะ แค่คิดฉันก็หมดสิทธิ์แล้วว่ะ..
ไม่หรอกมั้ง ไม่ลองไม่รู้นี่ แกสังเกตสายตาจุนซูมั้ย แวลาที่คุยกับแกน่ะ เหมือนจุนซูจะชอบๆแกอยู่เหมือนกันนะ...ดูดิ...
หืม...จริงเหรอวะ.. สายตาของคนทั้งคู่ก็จ้องไปที่จุนซูเพียงคนเดียว ที่กำลังยืนคุยอย่างสนุกสนานกับแจจุงและชางมิน
บอกไว้ก่อนนะ ถ้าคิดจะจีบจุนซูจริงๆล่ะก็ แกต้องเลิกนิสัยเพลย์บอยของแกด้วย ฉันไม่อยากเห็นจุนซูต้องมานั่งร้องไห้กับแกนะเว้ยย จุนซูน่ะเห็นเป็นคนอ่อนโยน ขี้อาย..นิสัยดี ร่างเริงสดใส แต่จริงๆแล้วเป็นคนคิดมากเลยทีเดียว แจจุงบอกฉันมา เพราะฉะนั้น ถ้าแกไม่คิดจริงจังก็อย่ามายุ่งกับจุนซูเลยซะดีกว่า โอเคมะ
ไม่รู้สิ ฉันก็รับปากยังไม่ได้ แต่ฉันสนใจในตัวคนคนนี้ รู้สึกดีเวลาที่อยู่ใกล้เค้านะ...เวลาจุนซูยิ้มมันเหมือน
หืมมม เหมือนอะไร
เปล่า ไม่มีอะไร ก็จะบอกได้ไงล่ะว่าเหมือนจีวอน ไอ้ยุนได้ฆ่าตายพอดี
ฉันอยากได้รอยยิ้มนั้นมาเป็นของฉันคนเดียวว่ะ แกว่าฉันเห็นแก่ตัวมั้ย
อืม สุดๆเลยว่ะ ฮ่าๆๆ
โถ่..ไอ้เพื่อนคนนี้เนี่ย...เออๆ ถ้าฉันจะจีบจริง แกช่วยฉันได้มั้ยวะ นะ ถือว่าสงเคราะห์ฉันนะเพื่อน นะ เจ้าหนูเริ่มที่จะทำเสียงอ้อนเพื่อนซะละ
ถ้าแกจริงจังฉันก็จะช่วยพูดกับแจจุงอีกแรง โอเค๊... ยูชอนพยักหน้า รับปาก เป็นมั่นเป็นเหมาะกับยุนโฮ ทั้งๆที่ก็ยังไม่รู้เลยว่าที่ทำไปเพราะเห็นจุนซูเป็นตัวแทนของใครรึเปล่า
งานเลี้ยงเลิก
แจจุง ขอบใจสำหรับงานเลี้ยงนะ...ฉันว่าฉันชักติดใจกับฝีมือนายซะแล้วล่ะ ฮีชอลกล่าวขอบคุณแจจุงอยู่หน้ารถเก๋งคันหรู
ถ้าคุณฮีชอลอยากทานเมื่อไหร่บอกได้นะฮะ ผมจะฝากยุนไปให้
ได้เลยจ้า...ขอบใจมากนะแจจุง ชั้นไปละนะทุกคน ฮีชอลโบกมือให้ทุกคนก่อนจะขึ้นรถ โดยมีซีวอนเปิดประตูให้ ก็เค้าเป็นคนขับรถสุดหล่อประจำตัวฮีชอลนี่นา
กลับนะครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ซีวอนโค้งหัวให้ทุกคนแล้วเดินขึ้นรถด้านคนขับแล้วออกรถไป
ชางมิน นอนค้างกับฉันมั้ย หรือจะให้ลุงคังไปส่งอ่ะ จนุซูหันไปถามชางมินที่ตอนนี้ยืนโงนเงนจะหลับแหล่มิหลับแหล่อยู่ข้างๆ
อืม ฉันว่า ขอรบกวนลุงคังไปส่งฉันดีกว่านะ เพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำธุระกับพ่อแม่อีก คงค้างกับนายไม่ได้อ่ะ
งั้น ไปบอกลุงคังให้เตรียมรถเลยละกัน แล้วจุนซุกะชางมินก็เดินกลับเข้าบ้านเพื่อไปตามลุงคังไปส่งชางมิน เหลือเพียง แจจุง ยุนโฮ ยูชอน ยืนอยู่กัน 3 คน
เอาไงล่ะเราทีนี้ ยุน กลับกันเลยมั้ย ? ยูชอนหันไปถามเพื่อนที่ยืนกุมมือแจจุงอยู่ ทั้งยังส่งสายตาหวานให้กันอีก
ไม่อยากกลับเลย...ถ้าจะขอค้างที่นี่ซักคืนจะได้มั้ยน๊า... นำเสียงอ้อนๆ ทั้งสายตาอ้อนๆ ทำเอาเจ้าของบ้านใจอ่อนระทวย
นี่ ถ้าแกค้างที่นี่แล้วฉันล่ะ จะให้อยู่ที่ไหนล่ะฮึ ยูชอนทำหน้าเซ็งๆเพื่อนของตัวเอง ที่ทำเหมือนเค้าเป็นอากาศซะงั้น
ว่าไง...แจ จะมีห้องซักห้องให้เราสองคนอาศัยซักคืนมั้ยน๊า... นั่นไง เอาใหญ่แล้ว ดุสภาพเจ้าหมีมันอ้อนสิ แจจุงถึงกับอายม้วนเลยทีเดียว
เอ่อ...นี่ก็ดึกแล้ว ค้างที่นี่ก็ได้นะ เดี๋ยวเค้าไปบอกแม่บ้านเตรียมห้องให้นะ... ในที่สุดแจจุงก็ใจอ่อน ยอมให้ยุนโฮกับยูชอนค้างที่บ้านจนได้
ฮ่าๆ ถูกใจล่ะสิ ไอ่หมีเจ้าเล่ห์...
แน่นอนสิเพื่อน นานๆทีจะได้อยุ่ใกล้ชิดกับแจซักที ต้องรีบฉวยไว้...ไม่ดีเหรอ แกจะได้ใกล้ชิดกับจุนซุด้วยไง...
เออ ใช่ ลืมไปเลยยย เฮ้ยย ขอบใจว่ะเพื่อน แล้วเจ้าหมีกะหนูก็เดินตามแจจุงเข้าไปในบ้าน
พี่ยุนโฮจะค้างที่นี่เหรอฮะ... จุนซูหลังจากที่เดินไปส่งชางมินขึ้นก็กลับเข้าบ้าน ถามอย่างงงๆ
คืนนี้พี่ขอรบกวนด้วยนะจุนซู... ยุนโฮยิ้มๆ ทั้งยักคิ้วให้เป็นเชิงรู้กันทั้งสองคน ว่าที่พี่เขยกะน้องเมีย
อ่าฮะ...คิๆ เสียงหัวเราะอันสดใสของจุนซู
ยุน...ห้องเสร็จแล้วนะ ไปพักผ่อนได้แล้วนะ แจจุงเดินลงมาพร้อมกับแม่บ้านอีกคน หลังจากที่ไปจัดเตรียมให้ให้(แม่บ้านสุดๆเลยอ่ะ เยี่ยม!!)
ป่ะ...ผมว่าคืนนี้คงมีใครบางคนหลับฝันดีแน่ๆเลยนะฮะ เอ..ใครกันน๊า... จุนซูทำเป็นคิดๆ สายตามองไปทางพี่ชาย
หึๆ ยุนโฮยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
จุนซู เดี๋ยวเหอะ ชอบแซวนักนะเราน่ะ ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นสายตาบวมไม่รู้ด้วยนะ แจจุงเอ็ดน้องชายเล็กน้อยแก้เขิน
พี่อ่ะ...แค่นี้ก็เอ็ด ไม่เอาละ ผมไปนอนละนะฮะ ทุกคน ฝันดีนะฮะ... จุนซูบอกลาทุกคนก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป
ฝันดีนะจุนซู... เสียงของบุคคลที่ยืนอยู่ข้างๆยุนโฮพูดแทรกขึ้นมา จนจุนซูต้องหันกลลับมายิ้มรับ
เช่นกันฮะ >0< เขินจังเลย
นี่เล่นกันต่อหน้าพี่ชายอย่างฉันเลยเหรอยูชอน นายแน่มาก คิดจะจีบน้องฉันฝันไปซะเถอะไอ้หน้าม่อ...
.
.
คุณยูชอน ค้างที่บ้านเราเหรอเนี่ย...ไม่คิดว่าจะมีวันนี้...ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้น๊า จุนซู...นายนี่ท่าจะบ้าไปแล้วนะเนี่ย คิดไรก็ไม่รู้...นอนๆได้แล้ว ตื่นสายเดี๋ยวไม่น่ารักนะ คิๆ จุนซูนอนพึมพำกับตัวเองถึงใครบางคน
.
.
เฮ้อ...ทำไมวันนี้เรารู้สึกในเต้นแรงยังไง บอกไม่ถูกนะ ปาร์ค ยูชอนนายกำลังคิดถึง คนตัวเล็กคนนั้นใช่มั้ย? รอยยิ้มน่ารักๆนั้น ที่อยากครอบครองเพียงผู้เดียว...ซักวัน ฉันต้องทำให้นายมาเป็นของฉันให้ได้นะ คิม จุนซู หึๆ ยูชอนนอนยิ้มอยู่คนเดียว ขณะที่รอเจ้าเพื่อนรักเค้าอาบน้ำอยุ่ในห้องน้ำ
จีวอนฉันคิดถึงเธอเป็นบ้า ตอนที่ฉันมองเด็กคนนั้นเหมือนกับฉันเห็นเธอเลยล่ะยัยขี้แย
.
.
เฮ้ยย นั่นแกจะไปไหนล่ะนั่นไอ้ยุน ยูชอนร้องทักเมื่อเห็นว่าเพื่อนของเค้ากำลังเปิดประตูออกไปจากห้องนอน
ไปหาแจจุงสุดที่รักฉันสิวะ ถามได้...ไปล่ะ หลับฝันดีนะเพื่อน... ตอบเสร็จยุนโอก็เดินออกจาห้องไป
ระวังหน่อยละกันนะ ไม่ใช่บ้านเรานะ ไม่ทันซะล่ะ เพื่อนตัวดีดัน ปิดประตูห้องก่อนแล้ว
.
.
ก๊อกๆ
เสียงประตูห้องของคุณหนูใหญ่ของบ้าน ถูกเคาะอย่างเบามือ ไม่บอกก็รู้ว่าผู้มาเยื้อคือใคร
อ้าว ยุน มีไรรึป่าว เจ้าของห้องถามผุ้มาเยือนด้วยสีหน้าธรรมดา จริงๆก้รู้ทันอยุ่หรอกว่า...
ขอเข้าไปได้มั้ย ? เสียงกระซิบแผ่วเบาบอก ขออนญาตเจ้าของห้อง...ทั้งยัง หันซ้าย หันขวาดูทาง แล้วก็รีบวิ่งเข้าห้องไป ไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาตเลย
ปัง!!
เสียงประตูห้องถูกปิดในทันใด
อ๊ะ ยุน... ร่างบางถูกรวบตัวเข้ามาอยู่ในวงแขนแกร่ง มือบางพยายามดันร่างออกจากร่างสูงแต่ก็ไม่เป็นผล กลับถูกกระชับกอดให้แนบชิดมากขึ้น
ขอกอดหน่อยนะ... เสียงกระซิบที่ข้างหุ ตามาด้วยสัมผัสเบาๆที่หน้าผากร่างบาง
ยุนอ้ะ...เจ้าเล่ห์นักนะ... ปากว่าแต่หน้ากลับก้มลงซบที่อกแกร่ง
หึๆ...ก็แจน่ารักอ่ะ...คืนนี้ขอกอดแจทั้งคืนเลยได้มั้ยน๊า... ร่างสูงก้มหน้าลงสบตากับคนในอ้อมกอด ก่อนจะสูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมสลายที่เพิ่งเป่าให้แห้งมาหมดาๆ
ห้ามทำมากกว่ากอดนะ เข้าใจมั้ย ร่างบางใช้นิ้วเรียวจิ้มๆ ที่ริมฝีปากหยักได้รูปของร่างสูง กันไว้ก่อน เดี๋ยวโดนฉวยโอกาสไปมากกว่านี้
คร้าบผม แค่กอด ยุนจะไม่ทำอะไรเลย ถ้า... สายตาเจ้าเล่ห์พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก
ถ้าอะไรนะ ฮึ... ร่างบางแกล้งทำเสียงดุ รู้ทันน่าว่าคนรักคิดอะไรอยู่
ถ้าแจไม่ยั่วยุนซะก่อน หึๆ ๆ พูดจบร่างสูงก็หัวเราะอย่างชอบใจ
ฝันไปเถอะ อย่างเค้าเนี่ยนะจะยั่วยุน ไม่มีทางซะล่ะ เลิกคิดได้เลยนะ ว่าแล้วร่างบางก็ผละตัวจากร่างสูงเดินไปนั่งบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นเตรียมจะเข้านอน ( เนี่ยนะไม่ยั่ว ดูทำเข้าสิ)
... ยุนโฮยืนทำหน้างิกอยุ่กลางห้อง มองคนรักกำลังหลับตานอน อย่างพอใจ
เอ้า จะยืนอยุ่ตรงนั้นใช่มั้ย ไม่นอนเหรอ ?
หืม...นอนสิๆ...แจอ่ะ อย่าแกล้งยุนสิ ใจเสียเลยรู้มั้ย ? ร่างสูงรีบเดินไปนอนลงข้างๆ ร่างบางที่เปิดผ้าห่มไว้รอ
( ไม่ยั่วๆ)
งั้นก็นอนซะนะ มือบางทั้งสองกอบกุมหน้าเรียวๆของคนรัก แล้วรีบดึงมือออก...ก่อนที่อะไรมันจะมากกว่านี้
แจ..
หื้ม... สายตาทั้งคู่สบประสาน จ้องมองซึ่งกันและกัน
ยุนรักแจนะ คำบอกรักที่พร่ำบอกอยู่ทุกวัน ทำให้คนฟังชื่นใจทุกครั้งที่ได้ยิน
รู้แล้ววว... แสร้งทำเสียงธรรมดา ไม่อยากให้บรรยากาศมันเป็นไปมากกว่านี้
แจล่ะ รักยุนมั้ย ? เมื่อไม่ได้คำว่ารักกลับมา จงต้องถามกลับ
ยุนก็รู้คำตอบนี่นา...ถามทำไมล่ะ การได้แกล้งให้เจ้าหมีงอนเนี่ย เป็นอะไรที่ชอบใจจริงๆ
ก็ตอบยุนมาก่อนสิว่ารักมั้ย...นะ..นะ
อื้ม...แจจุงรักยุนโฮน๊า...ได้ยินชัดรึยังฮึ บอกแล้วก็หยิกแก้มนุ่มๆของร่างสูงเล่นอย่างเพลินใจ
ชื่นใจที่สุดเลยยยย... ว่าแล้วก็อดที่จะหอมแก้มแดงระเรื่องของคนตรงหน้าไม่ได้จริงๆ
อื้อ...อื้มมม...ยะ..ยุน... จมูกโด่งพรมสัมผัสตามซอกคอขาวอย่างกระหาย แต่เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนที่สุด ร่างบางเองก็เต็มใจรับสัมผัสนั้นโดยไม่ขัดขืนใดๆ
จากซอกคอ เลื่อนขึ้นมาตามใบหูเล็ก ขบเม้มเบาๆ ทำเอาร่างบางเสียวซ่าน เริ่มครางไม่เป็นศัพท์...จากนั้นก็เลื่อนมาที่ข้างแก้ม ไปที่หน้าผาก ไล้ลงตามสันจมูก หยุดที่ริมฝีปากเรียวบาง ก่อนจะจูบสัมผัสเป็นเชิงขอเข้าไปชิมความหอมหวานที่อยู่ภายใน ร่างบางเผยอปากออกให้ลิ้นหนาได้เข้าไป ความหอมหวานจากภายในส่งผ่านลิ้นหนาให้เจ้าของได้ลิ้มรสชาติได้อย่างอิ่มเอิบ..ก่อนที่จะผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย เพราะกลัวว่าร่างบางจะหายใจไม่ทันเสียก่อน...
แค่นี้พอนะ... ร่างบางบอก ก่อนจะขยับกายเข้าไปซบอกร่างสูง
ยุนจะรอ วันที่แจพร้อมนะ...แล้วเราจะเป็นคนคนเดียวกัน... ร่างสูงกระชับกอด มอบความอบอุ่นให้ร่างบางได้รับไป พร้อมกับจูบเบาที่เรือนผมของร่างบาง ก่อนที่ทั้งคู่จะหลับไหลไปพร้อมกับอ้อมกอดอันอบอุ่นซึ่งกันและกัน
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
To be Continue..